Lieverd,
ik lig al een poos wakker en kan de slaap niet meer vatten. Ik weet precies waarom. Het is vandaag 12 maart, de dag waarop we verleden jaar lijfelijk afscheid van je namen. De gedachten aan deze dag tollen door m'n hoofd en zijn niet tot stilstand te krijgen. Het is een doorlopende voorstelling die telkens van voor af aan begint.
Ik vind deze dag eigenlijk veel erger dan je sterfdag en dat heeft vooral te maken met het definitieve. Nooit meer kunnen knuffelen, nooit meer een kus kunnen geven, nooit meer kunnen aanraken, nooit meer met ons vieren. Nóóit meer.
De dag staat zo in mijn geheugen gekerfd, van wat ik 's morgens gegeten heb tot aan de avond. Ik was vastberaden alles in me op te sponzen, misschien was dat de reden dat ik extreem open stond,
er is me niets of nauwelijks iets ontgaan die dag. Daardoor heb ik alles heel bewust beleefd, er is geen moment geweest dat ik me afwezig heb gevoeld.
Met ons drieën hebben we je in de kist gelegd en je omringd met spulletjes die je graag bij je wilde hebben. Voordat we definitief de kist dichtten heeft ieder van ons zijn tijd genomen voor een laatste moment met jou, nog een aanraking, een kus. En dan is het moment dat we de deksel op de kist moeten doen, met elke schroef die we vastdraaien wordt het definitieve afscheid bevestigd.
We zijn sterk met elkaar, nuchter en praktisch ook: hebben we alles voor de uitvaart? Ligt alles klaar wat we mee moeten nemen?
We vervoeren je met onze eigen auto, voor de laatste keer zit ik achterin naast je.
Als we bij het crematorium aankomen en de kist uit de auto wordt gehaald om naar de zaal gebracht te worden, is dat het enige moment van de hele dag dat ik je even uit het oog heb. Het voelt niet goed, we willen nog zo lang mogelijk dicht bij je zijn.
Je kist zetten we op je droomdeken, omringd met een deel van alle boeketten die we hebben gekregen.
De uitvaart is bijzonder, er is muziek waarvan jij hebt aangeven die te willen en we vullen het aan met muziek waarvan we weten dat je die graag hoorde. Er zijn veel mensen die iets zeggen tegen jou of iets vertellen over jou. Het is een prachtige dag, de zon schijnt recht naar binnen. Het geeft deze intens verdrietige dag iets moois, bijna iets sereens.
Altijd hebben we tegen je gezegd je nooit alleen te zullen laten, nu moesten we je alleen laten gaan. We zijn met ons drieën bij je gebleven tot op het aller, allerlaatste moment, en hoe raar misschien ook, zelfs dit hebben we in liefde gedaan.
In mijn toespraak zei ik: " de grootste daad van liefde die ik nu nog voor je kan doen, is je loslaten. Ik moet leren je op een andere manier vast te gaan houden".
Een jaar later zoek ik nog altijd naar een manier hiervoor. Wat is loslaten? En hoe kan ik je anders vasthouden? Of doe ik dat al? Meer loslaten dan ik tot nu toe heb gedaan, kan ik niet. Nu nog niet en wil ik ook nog niet.
Vandaag zullen Eric en ik even ergens de stilte opzoeken om zo samen deze dag te herdenken. Net als verleden week zullen we vanavond met ons drieën een wensballon oplaten. Hij is voor jou, vind hem en pak hem en voel onze liefde voor jou die we meesturen.
dinsdag 12 maart 2013
donderdag 7 maart 2013
Donderdag 7 maart - Lieve Kevin
Lieve schat,
de herinneringen aan verleden jaar liggen nog vers in het geheugen. De periode tot aan je overlijden, je sterfdag en de periode daarna. Er zat precies een week tussen de sterfdag en de dag van de crematie. Het was de ergste week van mijn leven. Jij was er niet meer, alleen nog lijfelijk. We moesten over van alles en nog wat nadenken, keuzes maken en beslissen. Iedereen wilde iets terwijl ik niets wilde behalve met rust gelaten worden. En toch deed ik het, ook weer omdat niets doen geen optie was. We hadden veel gesprekken met Ellen, onze begrafenisondernemer. Zij liet ons de ruimte zelf na te denken en ons gevoel te volgen en zo kwamen we met ons drieën tot hetgeen waarvan wij zeiden dat het zo goed was en klopte.
Dinsdag was het 5 maart. Om 8 uur gaat de telefoon. Tirza is verdrietig aan de telefoon. Het toeval wil dat zij een week met school in Oostenrijk is om te skiën. Ik vind het moeilijk dat ze daar zit met haar verdriet en ik haar niet in mijn armen kan nemen. We praten niet over 5 maart of over Kevin, dat snappen we zo ook wel. We praten over hoe ze het heeft en over koetjes en kalfjes. Ze heeft het in ieder geval leuk. Ze geniet en dat vind ik fijn.
Qua datum is 5 maart je sterfdag maar qua dag blijft dat voor ons de maandag. Eric en ik voelden dat allebei zo en dat maakt het wel een beetje verwarrend.
Het was een prachtige dag, de zon schijnt volop en er is een strakke blauwe lucht. Dit past zo erg bij jou! Wat hield je van de zon en mooi weer. Je hield ook erg van het strand en mede daarom hadden we al besloten deze dag te gaan uitwaaien op het strand, in jouw nagedachtenis. Het extreem mooie weer voelde als een cadeau van jou.
Familie en vrienden zijn 's middags en 's avonds langs geweest. De aandacht voelt warm en het is fijn te delen. Jij had ook graag mensen om je heen en ik weet dat je dit ook fijn gevonden zou hebben. We (en jij) hebben zo veel kaarten, cadeautjes en bloemen gekregen, overweldigend!
De wetenschap van de datum geeft de zwaarte aan de dag maar de dag is niet verdrietiger dan andere dagen. Elke dag vind ik verdrietig zonder jou.
Soms zeggen mensen: je moet eerst door dat eerste jaar. Ik voel dat niet zo. Binnen het eerste jaar is het nog een klein beetje dichtbij. Ik kan nu niet meer zeggen: een jaar geleden was er dit of gebeurde er dat.
52 Weken in een jaar, 12 maanden in een jaar, ik heb ze allemaal geteld. Nu zijn we een jaar zonder jou. En dat is pas de eerste.........
de herinneringen aan verleden jaar liggen nog vers in het geheugen. De periode tot aan je overlijden, je sterfdag en de periode daarna. Er zat precies een week tussen de sterfdag en de dag van de crematie. Het was de ergste week van mijn leven. Jij was er niet meer, alleen nog lijfelijk. We moesten over van alles en nog wat nadenken, keuzes maken en beslissen. Iedereen wilde iets terwijl ik niets wilde behalve met rust gelaten worden. En toch deed ik het, ook weer omdat niets doen geen optie was. We hadden veel gesprekken met Ellen, onze begrafenisondernemer. Zij liet ons de ruimte zelf na te denken en ons gevoel te volgen en zo kwamen we met ons drieën tot hetgeen waarvan wij zeiden dat het zo goed was en klopte.
Dinsdag was het 5 maart. Om 8 uur gaat de telefoon. Tirza is verdrietig aan de telefoon. Het toeval wil dat zij een week met school in Oostenrijk is om te skiën. Ik vind het moeilijk dat ze daar zit met haar verdriet en ik haar niet in mijn armen kan nemen. We praten niet over 5 maart of over Kevin, dat snappen we zo ook wel. We praten over hoe ze het heeft en over koetjes en kalfjes. Ze heeft het in ieder geval leuk. Ze geniet en dat vind ik fijn.
Qua datum is 5 maart je sterfdag maar qua dag blijft dat voor ons de maandag. Eric en ik voelden dat allebei zo en dat maakt het wel een beetje verwarrend.
Het was een prachtige dag, de zon schijnt volop en er is een strakke blauwe lucht. Dit past zo erg bij jou! Wat hield je van de zon en mooi weer. Je hield ook erg van het strand en mede daarom hadden we al besloten deze dag te gaan uitwaaien op het strand, in jouw nagedachtenis. Het extreem mooie weer voelde als een cadeau van jou.
Familie en vrienden zijn 's middags en 's avonds langs geweest. De aandacht voelt warm en het is fijn te delen. Jij had ook graag mensen om je heen en ik weet dat je dit ook fijn gevonden zou hebben. We (en jij) hebben zo veel kaarten, cadeautjes en bloemen gekregen, overweldigend!
De wetenschap van de datum geeft de zwaarte aan de dag maar de dag is niet verdrietiger dan andere dagen. Elke dag vind ik verdrietig zonder jou.
Soms zeggen mensen: je moet eerst door dat eerste jaar. Ik voel dat niet zo. Binnen het eerste jaar is het nog een klein beetje dichtbij. Ik kan nu niet meer zeggen: een jaar geleden was er dit of gebeurde er dat.
52 Weken in een jaar, 12 maanden in een jaar, ik heb ze allemaal geteld. Nu zijn we een jaar zonder jou. En dat is pas de eerste.........
vrijdag 1 maart 2013
Vrijdag 1 maart - Pijn
Ik weet het al weken: als februari voorbij is, dan is het zo 5 maart, de overlijdensdatum van Kevin. Februari heeft maar 28 dagen, is het daarom waarom het opeens zo snel 1 maart is? Ik zie vanochtend die datum op mijn telefoon en ik kijk er langer naar dan dat ik dat normaal doe. Het voelt alsof ik ergens naar binnen ga en de deur achter me in het slot valt: ik kan niet meer terug.
In de aanloop naar 5 maart spelen de dagen van verleden jaar zich constant af. We wisten dat het slecht ging met Kevin. Nu, achteraf gezien, denk ik dat het veel slechter ging dan wij op dat moment zagen. Op dat moment vind je alles "normaal" en doe je wat nodig is, ook omdat je simpelweg geen andere keus hebt. Misschien is het maar goed dat je op dat moment gewoon handelt zonder al te veel stil te staan bij dat het verre van normaal is, anders zou je waarschijnlijk niet functioneren. Alles, álles wil je doen maar er is zo weinig wat je daadwerkelijk kunt doen. Altijd waren we bij Kevin geweest, onvoorwaardelijk en op welk moment dan ook. Dat was nu nog intenser. Je wilt zorgen. Zorgen voor praktische dingen als eten, drinken, medicijnen, zorgen voor comfort, zorgen tot in detail. Het waardevolste moment was echter om in alle rust naast Kevin te zitten, zijn hand te pakken, zijn voorhoofd en haar te strelen en zachtjes te praten met hem.
Eigenlijk moet ik heel veel doen maar het lukt niet. Ik wil zitten en voor me uit staren en mijn gedachten de ruimte geven. Ik probeer terug te halen hoe de dagen waren, wat er gebeurde, wie er waren. Ik heb heel veel foto's genomen die ik nu weer bekijk. Soms vertellen mensen me iets uit deze periode wat ik niet wist of niet meer wist, als een spons zuig ik het allemaal op.
Aan reacties van mensen en de manier van benaderen, merk ik dat veel mensen weten dat Kevin's sterfdag volgende week is. Dat is fijn. Het gevoel dat veel mensen realiseren dat het voor ons moeilijke dagen zijn, sterkt ons en doet ons goed. Ondanks dat zijn er veel tranen en staat het gat in mijn lijf wagenwijd open. Bijna een jaar zonder Kevin, mijn kind, Tirza's broer.........Het doet zo'n verdomde pijn.
In de aanloop naar 5 maart spelen de dagen van verleden jaar zich constant af. We wisten dat het slecht ging met Kevin. Nu, achteraf gezien, denk ik dat het veel slechter ging dan wij op dat moment zagen. Op dat moment vind je alles "normaal" en doe je wat nodig is, ook omdat je simpelweg geen andere keus hebt. Misschien is het maar goed dat je op dat moment gewoon handelt zonder al te veel stil te staan bij dat het verre van normaal is, anders zou je waarschijnlijk niet functioneren. Alles, álles wil je doen maar er is zo weinig wat je daadwerkelijk kunt doen. Altijd waren we bij Kevin geweest, onvoorwaardelijk en op welk moment dan ook. Dat was nu nog intenser. Je wilt zorgen. Zorgen voor praktische dingen als eten, drinken, medicijnen, zorgen voor comfort, zorgen tot in detail. Het waardevolste moment was echter om in alle rust naast Kevin te zitten, zijn hand te pakken, zijn voorhoofd en haar te strelen en zachtjes te praten met hem.
Eigenlijk moet ik heel veel doen maar het lukt niet. Ik wil zitten en voor me uit staren en mijn gedachten de ruimte geven. Ik probeer terug te halen hoe de dagen waren, wat er gebeurde, wie er waren. Ik heb heel veel foto's genomen die ik nu weer bekijk. Soms vertellen mensen me iets uit deze periode wat ik niet wist of niet meer wist, als een spons zuig ik het allemaal op.
Aan reacties van mensen en de manier van benaderen, merk ik dat veel mensen weten dat Kevin's sterfdag volgende week is. Dat is fijn. Het gevoel dat veel mensen realiseren dat het voor ons moeilijke dagen zijn, sterkt ons en doet ons goed. Ondanks dat zijn er veel tranen en staat het gat in mijn lijf wagenwijd open. Bijna een jaar zonder Kevin, mijn kind, Tirza's broer.........Het doet zo'n verdomde pijn.
zaterdag 2 februari 2013
Zaterdag 2 februari - Lieve Kevin
Lieverd,
een jaar geleden op 2 februari waren we voor controle in het ziekenhuis. Je had last van je benen, de kracht en beweeglijkheid werd zienderogen minder. Op 3 februari hoorden we dat de leukemie terug was en dat je niet meer beter zou worden.
Het is een jaar geleden maar ik weet nog precies waar en hoe we zaten, het staat voor altijd in mijn geheugen gekerfd en op mijn netvlies gebrand. Het vacuüm waarin ik gezogen werd kan ik nog voelen, net als de radeloosheid, de machteloosheid, de verslagenheid, de verdoving. Die verdoving heeft het hele weekend geduurd, misschien zelfs wel de hele week. Compleet op de automatische piloot ben ik door de dagen heen gegaan. "Kevin gaat dood." Deze woorden dreunden onafgebroken als een mantra door m'n hoofd. Ik begreep de betekenis van deze woorden maar tegelijkertijd begreep ik er helemaal niets van. Hoe kunnen ze nu zeggen dat mijn kind dood gaat? Mijn kind?? En hoe kan het dat de wereld dan niet stopt met draaien? En dat het weer licht wordt, na de donkerste nacht van mijn leven?
Dat weekend kregen we veel bezoek, het was een komen en gaan van mensen. Iedereen in onze omgeving was enorm aangedaan en blijkbaar was de behoefte groot om steun te zoeken bij elkaar. We waren blij dat iedereen langskwam omdat we ons terdege beseften hoe moeilijk het is om op bezoek te gaan bij mensen die gehoord hebben dat hun kind gaat sterven. En wat moesten ze tegen jou zeggen? Je zat op je vertrouwde plekje op de bank en je liet je bereidwillig knuffelen door iedereen. Door jouw open houding maakte je het mogelijk om het onmogelijke bespreekbaar te maken.
Er lag ijs, er werd geschaatst achter ons huis en zo kwamen veel mensen ook via het ijs naar ons toe om jou en ons een hart onder de riem steken. Het gaf een bijzondere sfeer aan deze bizarre dagen. En hoe raar het ook is, toch was het een soort van gezellig. Je genoot van de aanwezigheid van je nichtjes, neefjes, vrienden en vriendinnen. Ik zie jullie nog met elkaar Party & Co spelen, iedereen om jou heen gegroepeerd.
Vanaf nu richting 5 maart, je sterfdag. Op 3 februari hadden we niet kunnen bedenken dat je vier weken later (en twee dagen) niet meer bij ons zou zijn. We hadden echt gedacht dat je langer gegeven zou zijn. Ik denk veel terug aan verleden jaar, elke dag vanaf nu tot aan 5 maart. Wat deden we? Wat deed jij? Hoe was je? Ik wil veel praten met mensen die in deze periode bij jou waren, ik wil van ze horen hoe het was, wat je tegen hen gezegd hebt of gedaan hebt en hoe dat voor hen was. Ik vraag vaak aan Eric hoe hij bepaalde dingen heeft ervaren en of hij zich die en die bepaalde gebeurtenis nog kan herinneren, en hoe ging dat dan precies?
Alles herbeleven en overdenken. Misschien is het een vorm van verwerken, misschien is het de angst te vergeten.
Tijd is een relatief begrip. Een jaar geleden sinds de dag dat we hoorden dat je niet meer beter zou worden......het voelt niet als een jaar, het voelt als verleden week. Hoe kan dat? Op de één of andere manier glijden de dagen, weken, maanden voorbij. En ondanks dat mijn dagen gevuld zijn, heb ik soms het gevoel er geen deel van uit te maken. De balans is redelijk hersteld maar het blijft wankel.
Soms heb je iets meer nodig, soms is minder genoeg. En soms is alleen adem halen genoeg. Zoals nu.
Dikke kus
een jaar geleden op 2 februari waren we voor controle in het ziekenhuis. Je had last van je benen, de kracht en beweeglijkheid werd zienderogen minder. Op 3 februari hoorden we dat de leukemie terug was en dat je niet meer beter zou worden.
Het is een jaar geleden maar ik weet nog precies waar en hoe we zaten, het staat voor altijd in mijn geheugen gekerfd en op mijn netvlies gebrand. Het vacuüm waarin ik gezogen werd kan ik nog voelen, net als de radeloosheid, de machteloosheid, de verslagenheid, de verdoving. Die verdoving heeft het hele weekend geduurd, misschien zelfs wel de hele week. Compleet op de automatische piloot ben ik door de dagen heen gegaan. "Kevin gaat dood." Deze woorden dreunden onafgebroken als een mantra door m'n hoofd. Ik begreep de betekenis van deze woorden maar tegelijkertijd begreep ik er helemaal niets van. Hoe kunnen ze nu zeggen dat mijn kind dood gaat? Mijn kind?? En hoe kan het dat de wereld dan niet stopt met draaien? En dat het weer licht wordt, na de donkerste nacht van mijn leven?
Dat weekend kregen we veel bezoek, het was een komen en gaan van mensen. Iedereen in onze omgeving was enorm aangedaan en blijkbaar was de behoefte groot om steun te zoeken bij elkaar. We waren blij dat iedereen langskwam omdat we ons terdege beseften hoe moeilijk het is om op bezoek te gaan bij mensen die gehoord hebben dat hun kind gaat sterven. En wat moesten ze tegen jou zeggen? Je zat op je vertrouwde plekje op de bank en je liet je bereidwillig knuffelen door iedereen. Door jouw open houding maakte je het mogelijk om het onmogelijke bespreekbaar te maken.
Er lag ijs, er werd geschaatst achter ons huis en zo kwamen veel mensen ook via het ijs naar ons toe om jou en ons een hart onder de riem steken. Het gaf een bijzondere sfeer aan deze bizarre dagen. En hoe raar het ook is, toch was het een soort van gezellig. Je genoot van de aanwezigheid van je nichtjes, neefjes, vrienden en vriendinnen. Ik zie jullie nog met elkaar Party & Co spelen, iedereen om jou heen gegroepeerd.
Vanaf nu richting 5 maart, je sterfdag. Op 3 februari hadden we niet kunnen bedenken dat je vier weken later (en twee dagen) niet meer bij ons zou zijn. We hadden echt gedacht dat je langer gegeven zou zijn. Ik denk veel terug aan verleden jaar, elke dag vanaf nu tot aan 5 maart. Wat deden we? Wat deed jij? Hoe was je? Ik wil veel praten met mensen die in deze periode bij jou waren, ik wil van ze horen hoe het was, wat je tegen hen gezegd hebt of gedaan hebt en hoe dat voor hen was. Ik vraag vaak aan Eric hoe hij bepaalde dingen heeft ervaren en of hij zich die en die bepaalde gebeurtenis nog kan herinneren, en hoe ging dat dan precies?
Alles herbeleven en overdenken. Misschien is het een vorm van verwerken, misschien is het de angst te vergeten.
Tijd is een relatief begrip. Een jaar geleden sinds de dag dat we hoorden dat je niet meer beter zou worden......het voelt niet als een jaar, het voelt als verleden week. Hoe kan dat? Op de één of andere manier glijden de dagen, weken, maanden voorbij. En ondanks dat mijn dagen gevuld zijn, heb ik soms het gevoel er geen deel van uit te maken. De balans is redelijk hersteld maar het blijft wankel.
Soms heb je iets meer nodig, soms is minder genoeg. En soms is alleen adem halen genoeg. Zoals nu.
Dikke kus
maandag 31 december 2012
Maandag 31 december - Eindejaarsoverpeinzingen
Lieve Kevin,
ik las het blog terug wat ik verleden jaar had geschreven op 31 december. Een kleine terugblik op een enerverend jaar en een wens voor het komende jaar. De wens vervuld van hoop dat jij beter mocht worden, samen met al die dappere kinderen die streden en nog altijd strijden tegen deze rotziekte.
Op 31 december 2011 hadden we nog geen idee waarheen de weg zou leiden die we samen met jou al ruim drie jaar bewandelden. Je was weer omhoog aan het krabbelen uit een diepte die oneindig leek.
We wisten dat de vooruitzichten slecht waren. De leukemie was dusdanig agressief dat we beseften dat deze vroeg of laat terug zou komen. Maar wanneer en in welke vorm? We konden alleen maar hopen dat het lang op zich zou laten wachten. Jij wist het ook, je zei het regelmatig: "het komt toch weer terug". Maar ondanks dat was je vol wilskracht, ook om weer te gaan lopen, je moest en zou die rolstoel uit. Hoop houdt je gaande.
In januari heb je een paar goede weken gehad waarin je sterker werd. Daardoor heb je kunnen genieten van de Thomas Memorial en de Lucai-week. Als ik terugkijk zijn dat voor mij nu hele waardevolle momenten met fijne herinneringen.
.jpg)
Vanaf het moment dat we op 3 februari hoorden dat de leukemie terug was, is het heel snel gegaan. We wisten niet hoe lang je nog had maar ik kan oprecht zeggen dat we alles eruit hebben gehaald wat er nog in zat en we hebben heel bewust de laatste weken intens beleefd met elkaar.
Uiteindelijk was je nog maar een maand gegeven, 5 maart overleed je.
Er is zoveel gebeurd dit jaar en op de laatste dag lijkt alles samen te komen in mijn hoofd. Ik vind het moeilijk om het jaar achter me te moeten laten waarin jij bent gestorven. Net alsof daarmee ook weer iets van jou weggaat. Ik word steeds verder weggetrokken van een leven met jou. Dit jaar heb je nog geleefd. Vanaf 2013 niet meer. Dat voelt onwezenlijk en onbegrijpelijk.
Het gat wat geslagen is in mijn lijf toen jij overleed, zit er nog altijd, pijn dringt nog altijd daardoor naar binnen, soms hard schurend, soms een steekje. Dat is het verdriet om jou en het gemis van jou.
In mijn hart echter, voel ik warmte als ik aan je denk. Dat is de allesomvattende liefde voor jou die nooit zal over gaan.
Langs deze weg wil ik iedereen bedanken voor alle lieve en hartverwarmende reacties, voor alle kaarten, cadeautjes, attenties en warme woorden, voor het volgen van de blog, voor het volgen van Kevin's verhaal, voor het ons uit handen nemen van allerlei dingen, voor het er zijn op moeilijke en fijne momenten, voor respect en begrip. Het is voor ons een enorme steun en van een onschatbare waarde.
Ik wens iedereen een goed, liefdevol maar bovenal een gezond 2013 met een ieder die je lief is.
ik las het blog terug wat ik verleden jaar had geschreven op 31 december. Een kleine terugblik op een enerverend jaar en een wens voor het komende jaar. De wens vervuld van hoop dat jij beter mocht worden, samen met al die dappere kinderen die streden en nog altijd strijden tegen deze rotziekte.
Op 31 december 2011 hadden we nog geen idee waarheen de weg zou leiden die we samen met jou al ruim drie jaar bewandelden. Je was weer omhoog aan het krabbelen uit een diepte die oneindig leek.
We wisten dat de vooruitzichten slecht waren. De leukemie was dusdanig agressief dat we beseften dat deze vroeg of laat terug zou komen. Maar wanneer en in welke vorm? We konden alleen maar hopen dat het lang op zich zou laten wachten. Jij wist het ook, je zei het regelmatig: "het komt toch weer terug". Maar ondanks dat was je vol wilskracht, ook om weer te gaan lopen, je moest en zou die rolstoel uit. Hoop houdt je gaande.
In januari heb je een paar goede weken gehad waarin je sterker werd. Daardoor heb je kunnen genieten van de Thomas Memorial en de Lucai-week. Als ik terugkijk zijn dat voor mij nu hele waardevolle momenten met fijne herinneringen.
.jpg)
Vanaf het moment dat we op 3 februari hoorden dat de leukemie terug was, is het heel snel gegaan. We wisten niet hoe lang je nog had maar ik kan oprecht zeggen dat we alles eruit hebben gehaald wat er nog in zat en we hebben heel bewust de laatste weken intens beleefd met elkaar.
Uiteindelijk was je nog maar een maand gegeven, 5 maart overleed je.
Er is zoveel gebeurd dit jaar en op de laatste dag lijkt alles samen te komen in mijn hoofd. Ik vind het moeilijk om het jaar achter me te moeten laten waarin jij bent gestorven. Net alsof daarmee ook weer iets van jou weggaat. Ik word steeds verder weggetrokken van een leven met jou. Dit jaar heb je nog geleefd. Vanaf 2013 niet meer. Dat voelt onwezenlijk en onbegrijpelijk.
Het gat wat geslagen is in mijn lijf toen jij overleed, zit er nog altijd, pijn dringt nog altijd daardoor naar binnen, soms hard schurend, soms een steekje. Dat is het verdriet om jou en het gemis van jou.
In mijn hart echter, voel ik warmte als ik aan je denk. Dat is de allesomvattende liefde voor jou die nooit zal over gaan.
Langs deze weg wil ik iedereen bedanken voor alle lieve en hartverwarmende reacties, voor alle kaarten, cadeautjes, attenties en warme woorden, voor het volgen van de blog, voor het volgen van Kevin's verhaal, voor het ons uit handen nemen van allerlei dingen, voor het er zijn op moeilijke en fijne momenten, voor respect en begrip. Het is voor ons een enorme steun en van een onschatbare waarde.
Ik wens iedereen een goed, liefdevol maar bovenal een gezond 2013 met een ieder die je lief is.
donderdag 27 december 2012
Donderdag 27 december - Lieve Kevin
Lieve Schat,
Kerst 2012 is voorbij. Het was de vreemdste kerst ooit. Verleden jaar was al raar: een paar dagen voor de Kerst was je uit het ziekenhuis gekomen. Je was heel zwak, had sondevoeding en meer zorg nodig dan je ooit had gehad. Je had rust nodig, we bleven om die reden thuis en de traditiegetrouwe kerstdiners met wederzijdse familie werden geskipt om plaats te maken voor koffievisitie die vervolgens niet al te lang bleef. We waren blij en dankbaar dat je thuis was, dat hadden we 14 dagen daarvoor echt niet gedacht. Bewust van het wankele evenwicht, keken Eric en ik elkaar regelmatig aan. Zonder woorden wisten we van elkaar wat we dachten: hoe zitten we er volgend jaar voor?
Dat weten we nu......
In deze periode zijn we altijd veel aan het werk in de winkel, het blijkt voor mij een goede afleiding te zijn. Ik houd echter wel dingen bewust bij me weg en zet een schild om me heen. Een vader die met zijn zoon overlegt over het kerstdiner, een zoon die met een trotse blik in z'n ogen een cadeautje voor zijn moeder komt kopen....
Aan jou moet ik niet gaan denken, dat gaat niet, dan prikken de tranen achter m'n ogen en gaat er een steek door mijn hart. "Niet hier, niet nu", zegt de stem in mijn hoofd.... "wachten tot thuis". Ik kan het niet binnen laten komen, dan functioneer ik niet meer.
De aanloop naar Kerst vond ik moeilijk. We hebben met elkaar de kerstboom neergezet en versierd, gezorgd voor cadeautjes onder de boom en afspraken gemaakt hoe en met wie de kerstdagen door te brengen. Het is een dag zoals alle andere, probeer ik mezelf voor te houden, wetende dat dat niet zo is. Met Kerst ligt de nadruk op gezelligheid, samenzijn met familie. Dat is deels hoe je het zelf invult en deels hoe het uitgedragen wordt door de algemene mening. Misschien is het daarom zo moeilijk en is dat wat we missen: jij genoot er altijd van en vond het oprecht gezellig.
Vaak zie je vantevoren meer tegen iets op dan dat het moment daar is. Uiteindelijk hebben we prima dagen gehad maar dat het anders is, is duidelijk. We hebben veel stil gestaan bij verleden jaar en veel over jou gepraat. Het biedt troost om samen terug te kijken naar hoe het was en te horen van elkaar hoe we bepaalde dingen hebben ervaren. We praten graag over jou, we hebben het vaak over de laatste periode van je ziekte maar steeds vaker gaat over toen je nog niet ziek was. We halen herinneringen op aan wat je deed, zei, gewoonten, wat je graag luste of juist niet, je uitspraken. Vaak weet Tirza nog wel iets te vertellen waarover ze met jou vreselijke lol heeft gehad of een grappig verhaal en krijgt ze ons daarmee aan het lachen. Het zijn waardevolle herinneringen die we koesteren. Ik zou willen dat ik ze in een doosje kon doen om er af en toe in te kunnen kijken en ervan te genieten. Ik ben soms bang dat ik dingen ga vergeten. Nu voel ik nog je hand in de mijne en ruik ik jouw geur maar zal dat op een gegeven moment vervagen?
We hebben zo veel wensen en kaarten ontvangen met lieve, warme woorden. Het is fijn dat veel mensen zich realiseren dat dit het eerste Kerstfeest is zonder jou en met ons meeleven. Het is fijn te merken dat je nog bij velen in hun gedachten bent. Ik wil iedereen daar heel erg voor bedanken, het betekent veel voor ons.
Kerst 2012 is voorbij. Het was de vreemdste kerst ooit. Verleden jaar was al raar: een paar dagen voor de Kerst was je uit het ziekenhuis gekomen. Je was heel zwak, had sondevoeding en meer zorg nodig dan je ooit had gehad. Je had rust nodig, we bleven om die reden thuis en de traditiegetrouwe kerstdiners met wederzijdse familie werden geskipt om plaats te maken voor koffievisitie die vervolgens niet al te lang bleef. We waren blij en dankbaar dat je thuis was, dat hadden we 14 dagen daarvoor echt niet gedacht. Bewust van het wankele evenwicht, keken Eric en ik elkaar regelmatig aan. Zonder woorden wisten we van elkaar wat we dachten: hoe zitten we er volgend jaar voor?
Dat weten we nu......
In deze periode zijn we altijd veel aan het werk in de winkel, het blijkt voor mij een goede afleiding te zijn. Ik houd echter wel dingen bewust bij me weg en zet een schild om me heen. Een vader die met zijn zoon overlegt over het kerstdiner, een zoon die met een trotse blik in z'n ogen een cadeautje voor zijn moeder komt kopen....
Aan jou moet ik niet gaan denken, dat gaat niet, dan prikken de tranen achter m'n ogen en gaat er een steek door mijn hart. "Niet hier, niet nu", zegt de stem in mijn hoofd.... "wachten tot thuis". Ik kan het niet binnen laten komen, dan functioneer ik niet meer.
De aanloop naar Kerst vond ik moeilijk. We hebben met elkaar de kerstboom neergezet en versierd, gezorgd voor cadeautjes onder de boom en afspraken gemaakt hoe en met wie de kerstdagen door te brengen. Het is een dag zoals alle andere, probeer ik mezelf voor te houden, wetende dat dat niet zo is. Met Kerst ligt de nadruk op gezelligheid, samenzijn met familie. Dat is deels hoe je het zelf invult en deels hoe het uitgedragen wordt door de algemene mening. Misschien is het daarom zo moeilijk en is dat wat we missen: jij genoot er altijd van en vond het oprecht gezellig.
Vaak zie je vantevoren meer tegen iets op dan dat het moment daar is. Uiteindelijk hebben we prima dagen gehad maar dat het anders is, is duidelijk. We hebben veel stil gestaan bij verleden jaar en veel over jou gepraat. Het biedt troost om samen terug te kijken naar hoe het was en te horen van elkaar hoe we bepaalde dingen hebben ervaren. We praten graag over jou, we hebben het vaak over de laatste periode van je ziekte maar steeds vaker gaat over toen je nog niet ziek was. We halen herinneringen op aan wat je deed, zei, gewoonten, wat je graag luste of juist niet, je uitspraken. Vaak weet Tirza nog wel iets te vertellen waarover ze met jou vreselijke lol heeft gehad of een grappig verhaal en krijgt ze ons daarmee aan het lachen. Het zijn waardevolle herinneringen die we koesteren. Ik zou willen dat ik ze in een doosje kon doen om er af en toe in te kunnen kijken en ervan te genieten. Ik ben soms bang dat ik dingen ga vergeten. Nu voel ik nog je hand in de mijne en ruik ik jouw geur maar zal dat op een gegeven moment vervagen?
We hebben zo veel wensen en kaarten ontvangen met lieve, warme woorden. Het is fijn dat veel mensen zich realiseren dat dit het eerste Kerstfeest is zonder jou en met ons meeleven. Het is fijn te merken dat je nog bij velen in hun gedachten bent. Ik wil iedereen daar heel erg voor bedanken, het betekent veel voor ons.
vrijdag 23 november 2012
Vrijdag 23 november - Lieve Kevin
Lieve Kevin,
23 november 2011, een flashback.
Je lag alweer 9 dagen in het ziekenhuis, wat was je ziek en wat had je een pijn. Elke dag hoopten we dat het iets beter zou gaan maar dat deed het niet, er kwamen alleen maar complicaties bij. Met een morfinepomp kon je zelf de dosering regelen om voor even van de pijn verlost te zijn. Dit bleek niet goed genoeg te werken waarop men besloot je een constante dosering morfine te geven. Tot overmaat van ramp had je de avond ervoor koorts gekregen en kreeg je het steeds benauwder omdat je buik volliep met vocht. Na overleg werd besloten om je over te brengen naar de IC. Ze hadden je liever daar omdat ze dan beter in staat waren om je te monitoren en actie te ondernemen op het moment dat dat nodig mocht zijn. De keus was begrijpelijk: liever nu na goed overleg met alle betrokkenen en in alle rust dan misschien hals over kop en in paniek met jou over de gang te moeten rennen.
Lichte paniek voelde ik evengoed wel toen ik gevraagd werd zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te komen samen met Tirza. Zo snel we konden hebben we kleding en spullen voor een paar dagen in koffers gedaan omdat we vanaf nu met ons drieën constant bij jou wilden zijn. Het is verbazingswekkend hoe helder en efficiënt je toch nog kunt denken op zo'n moment. In een mum van tijd zaten we in de auto onderweg naar Utrecht, Tirza overstuur naast me en ik blij dat ik me moest focussen op de weg zodat ik even nog niet hoefde te denken aan wat we zouden aantreffen. Het beeld van augustus 2010 toen je in het AMC overgebracht was naar de IC had ik nog altijd op m'n netvlies.....de paniek, de angst en het huilen van jou wat door merg en been ging...........ik wilde dat niet nog een keer meemaken.
Hoe anders was het toen we bij jou kwamen, je was rustig en goed aanspreekbaar. Omdat je het zo benauwd had kreeg je extra zuurstof ter ondersteuning. Er werden allerlei maatregelen getroffen die noodzakelijk zijn op de IC, zoals een blaaskatheter en extra lijnen. Je was lastig te prikken, uiteindelijk moest het hoofd van de IC eraan te pas komen om het voor elkaar te krijgen. Ondertussen had je al weer vrienden gemaakt met de verpleegkundige en was je, ondanks alles, nog aan het grappen met haar.
De volgende dag zou besloten worden dat je onder narcose geïntubeerd zou worden en aan de beademing zou gaan. Zelden heb ik me zo machteloos gevoeld. De tweestrijd van dilemma's die om het hardst dringen om voorrang: dit kon je niet volhouden op deze manier, zo benauwd en zo hard moeten werken met zo weinig resultaat, je zou uitgeput raken. Maar zou je nog levend van de beademing afkomen? Zouden de woorden die ik tegen je zei voor je onder narcose ging, de laatste zijn? Zou dat de laatste keer zijn dat ik we elkaar in de ogen keken en vasthielden? De laatste keer dat je papa en Tirza knuffelde?
Ik moet deze dagen zo terugdenken aan verleden jaar. Het is een film die zich constant afspeelt in mijn hoofd, elke keer begint het weer van voor af aan, het is niet te stoppen. Een jaar geleden....het lijkt wel verleden week, zo helder en gedetailleerd zie ik de beelden voor me.
Door de tijd van het jaar, de aanloop naar Sinterklaas en Kerst, realiseer ik me nu dat verleden jaar november en december grotendeels aan me voorbij gegaan zijn. Wat is nog belangrijk als je kind aan de beademing ligt, vechtend voor zijn leven? Je leeft in een waas, van dag tot dag, soms zelfs van uur tot uur.
Dat gevoel heb ik nu ook enigszins, ik zie en merk wat er allemaal om me heen gebeurt maar het is net of ik vanaf een afstand sta te kijken. Jij kon zo genieten van deze tijd van het jaar: vol overgave stortte je je op surprises en gedichten en ook voor de Kerst zat je achter onze vodden aan dat we maar wel op tijd onze lijstjes zouden inleveren. Wat mis ik je enthousiasme en je aanstekelijke vrolijkheid.
Elke dag is leeg zonder jou maar de leegte is nu net iets beklemmender dan anders. Zelfs hier bestaan blijkbaar gradaties in. Leeg, leger, leegst.........
23 november 2011, een flashback.
Je lag alweer 9 dagen in het ziekenhuis, wat was je ziek en wat had je een pijn. Elke dag hoopten we dat het iets beter zou gaan maar dat deed het niet, er kwamen alleen maar complicaties bij. Met een morfinepomp kon je zelf de dosering regelen om voor even van de pijn verlost te zijn. Dit bleek niet goed genoeg te werken waarop men besloot je een constante dosering morfine te geven. Tot overmaat van ramp had je de avond ervoor koorts gekregen en kreeg je het steeds benauwder omdat je buik volliep met vocht. Na overleg werd besloten om je over te brengen naar de IC. Ze hadden je liever daar omdat ze dan beter in staat waren om je te monitoren en actie te ondernemen op het moment dat dat nodig mocht zijn. De keus was begrijpelijk: liever nu na goed overleg met alle betrokkenen en in alle rust dan misschien hals over kop en in paniek met jou over de gang te moeten rennen.
Lichte paniek voelde ik evengoed wel toen ik gevraagd werd zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te komen samen met Tirza. Zo snel we konden hebben we kleding en spullen voor een paar dagen in koffers gedaan omdat we vanaf nu met ons drieën constant bij jou wilden zijn. Het is verbazingswekkend hoe helder en efficiënt je toch nog kunt denken op zo'n moment. In een mum van tijd zaten we in de auto onderweg naar Utrecht, Tirza overstuur naast me en ik blij dat ik me moest focussen op de weg zodat ik even nog niet hoefde te denken aan wat we zouden aantreffen. Het beeld van augustus 2010 toen je in het AMC overgebracht was naar de IC had ik nog altijd op m'n netvlies.....de paniek, de angst en het huilen van jou wat door merg en been ging...........ik wilde dat niet nog een keer meemaken.
Hoe anders was het toen we bij jou kwamen, je was rustig en goed aanspreekbaar. Omdat je het zo benauwd had kreeg je extra zuurstof ter ondersteuning. Er werden allerlei maatregelen getroffen die noodzakelijk zijn op de IC, zoals een blaaskatheter en extra lijnen. Je was lastig te prikken, uiteindelijk moest het hoofd van de IC eraan te pas komen om het voor elkaar te krijgen. Ondertussen had je al weer vrienden gemaakt met de verpleegkundige en was je, ondanks alles, nog aan het grappen met haar.
De volgende dag zou besloten worden dat je onder narcose geïntubeerd zou worden en aan de beademing zou gaan. Zelden heb ik me zo machteloos gevoeld. De tweestrijd van dilemma's die om het hardst dringen om voorrang: dit kon je niet volhouden op deze manier, zo benauwd en zo hard moeten werken met zo weinig resultaat, je zou uitgeput raken. Maar zou je nog levend van de beademing afkomen? Zouden de woorden die ik tegen je zei voor je onder narcose ging, de laatste zijn? Zou dat de laatste keer zijn dat ik we elkaar in de ogen keken en vasthielden? De laatste keer dat je papa en Tirza knuffelde?
Ik moet deze dagen zo terugdenken aan verleden jaar. Het is een film die zich constant afspeelt in mijn hoofd, elke keer begint het weer van voor af aan, het is niet te stoppen. Een jaar geleden....het lijkt wel verleden week, zo helder en gedetailleerd zie ik de beelden voor me.
Door de tijd van het jaar, de aanloop naar Sinterklaas en Kerst, realiseer ik me nu dat verleden jaar november en december grotendeels aan me voorbij gegaan zijn. Wat is nog belangrijk als je kind aan de beademing ligt, vechtend voor zijn leven? Je leeft in een waas, van dag tot dag, soms zelfs van uur tot uur.
Dat gevoel heb ik nu ook enigszins, ik zie en merk wat er allemaal om me heen gebeurt maar het is net of ik vanaf een afstand sta te kijken. Jij kon zo genieten van deze tijd van het jaar: vol overgave stortte je je op surprises en gedichten en ook voor de Kerst zat je achter onze vodden aan dat we maar wel op tijd onze lijstjes zouden inleveren. Wat mis ik je enthousiasme en je aanstekelijke vrolijkheid.
Elke dag is leeg zonder jou maar de leegte is nu net iets beklemmender dan anders. Zelfs hier bestaan blijkbaar gradaties in. Leeg, leger, leegst.........
Abonneren op:
Posts (Atom)